کجاست جای رسيدن ...

gheseeshgh — Fri, 11 Aug 2006 09:05:56 GMT

وقتی نه دليلی برای گفتن هست
و نه گوشی برای شنيدن ...
وقتی سكوتم را التماس ميكنی
و وادارم ميسازی به خاموش ماندن ...
وقتی چشمانت را ميبندی وبا تمام قوا
مرا به اعماق تاريكی هل ميدهی ...
ديگر چيزی باقی نمی ماند. نه از من نه از سكوت نه از تاريكی نه از خاموشی.
خيالت راحت !
قدمم مسافت را در کوچه ها لگد مال می کند
جهنم درونم را اما چاره چيست؟
تمامی اندوه این روزهایم اینست:
تورا چطور یاد کنم،
که سزاوار تو باشد؟

و سررسیدم تمام شده و جایی نیست که بنویسم و جایی نیست که بنویسم و کسی نبیندش مگر خودم بخواهم و جایی نیست ... و هیچ کس برایم سررسید نخرید هیچ کس دفتر نیاورد هیچ کس کاغذ نداد ... من و قلم خشک مانده ایم تا کاغذی دیگر... وای بر تو اگر خیال کنی غمگینم .. آشفتگی غم نیست ... حتی آنها که دلشان می شکند هم الزاما غمگین نیستند و من نه ... انگار نکن که غمگینم و یک چیز دیگر همیشه متضاد غمگین شادمان نیست یک وقت اشتباه ننویسی ...
و خیلی چیزها ماند ... همیشه می ماند ... بگذار بمانند ...
و یک آرزوی دیگر برای بهزاد، صادق، رضا، عسل، آرش، بارونی، مجید، علی...
برای شما فردای زیبا تر و روشن تر آرزومندم.

همه آنچه خدايی نصيب دلهای پاک!

من كمی مرگ ميخواهم...

gheseeshgh — Thu, 03 Aug 2006 12:59:18 GMT

چند وقت گذشته؟ يک هفته؟ ده روز؟ يک ماه؟ بگذار تقويم را نگاه کنم.... نه!!! 2 سال گذشته. 2 سال تمام.
رفتی و از تمام دردها و غصه ها و رنجهای دنيا راحت شدی. تو راحت شدی و ما ناراحت. رفتن تو بزرگترين درد و غصه و رنج دنيا.....
ياد تو هنوز ياور من است. هنوز دعايت پشت و پناه من..... يادت گرامی....

قلبم درد ميکند. نه که تير خورده باشد. داده ام مثلا ضد گلوله اش کرده اند! اين مادر هی ميگويد روی ميز پارچه ی ترمه بينداز، خرمای اعلا بخر وسطش را با مغز گردو پر کن، رويش پودر نارگيل بريز، چشمهايم باز نمدار ميشوند، نميدانم چه مرگم شده. مادر ميگويد حالا آردها را هم بزن، خوب تفت بخورند، ته نگيرند. حلوا بايد خوشرنگ باشد. عکست اينجاست ... تو که رنگارنگی دوست داشتی، اما مادر می گويد رنگی زشت است، سياه بپوش، من ناباورانه، نميدانم راضی هستی سياه پوشت شوم ؟

اين آلبومها، اين بوی تو، اينجا حلقه زده بيخ گلويم. من ديوانه هم عجب هوسها که ندارم! پيام ميدهند و ميگويند ما هم همدرديم، غم آخرت باشد. فکر ميکنم غم آخر، لحظه ی مرگ است، اينها چه پروقاحت مرگ مرا آرزو ميكنند. باز همه ميگويند تا بود قدرش را ندانستيم. ضجه ها بالا ميرود. آخ که دوباره همين سيکل را تکرار ميکنند. دوباره تا ميميرند ياد قدرشناسی می افتند. قرآن ميگذارند، اون آقا چقدر ناله ميكند. تو راضی هستی ناله بگويم برايت؟

مادر خاك ميريزد ... من ميگويم مادر، تو را ندارد، تو اما هيچکس را نداری. حتی نگذاشتند تو را ببينم، چه بی شرمند اينها. به خدايم كه دردم كم نيست، راضی ميشوی دوا بخورم برايت؟ باز يادشان ميرود قدر دانستن را. باز دلتنگيشان را، عشقشان را وقت جدايی آوازوار سر ميدهند. ميشنوی اگر آوازوار عشق بگويم برايت؟ قلبم درد ميكند... باز مادر حرص گردوی وسط خرماها را ميزند...

gheseeshgh — Mon, 24 Jul 2006 14:11:18 GMT

... یات بصیرا ...
قالو تالله انک لفی ضلالک القدیم.
... قال الم اقل لکم انی اعلم من الله ما لا تعلمون .
... که بینا می شود ...
گفتند که به خدا که تو در ضلالت دیرین خویش هستی.
... گفت مگر به شما نگفتم من از خدا چیزهایی می دانم که شما نمی دانید .
قرآن – یوسف -۹۴ . ۹۵ .۹۶ .

..................
.................................
..................................................

يکی بود يکی نبود ..
و هی سالها می گذشت و خوب بودن / ماندن سخت و سخت تر می شد و فهميديم که خدا آدمی را برای خدا شدن به سختی ها دعوت کرده است ..
بگذار اينبار از پايين به بالا بيفتيم.

gheseeshgh — Thu, 13 Jul 2006 17:14:22 GMT

چشم هات را توی دست هام گرفته بودم و نيت دستت را می کردم که خودم را کف دستت حل کنم

جايی بين دو شاخه ی هشت ِ کف دستت خودم را گير بيندازم

و تو دست ديگرت را روی اين يکی می گذاری و من جا بدهم

ومشتم همانطور بسته بماند که چشمهات توی دست هام عرق کنند

و نتوانی ديگر هربار روی بدنم مژه بزنی و زخمی زخمی ام کنی

تا همانطور خيس و خونی حل شوم کف دستت ..

تاخير هميشگی ...

gheseeshgh — Fri, 30 Jun 2006 12:55:21 GMT

خيلی دور بود ...
و ابر بود و باران نبود ...
و مه بود و چشم نبود ...
و من بودم و تاخير هميشگی ...
چيزی به من نرسيد ... کدام سمت جاده ايستاده بودم که اينقدر فقير ماندم؟
می خواهم چيزهايی داشته باشم ... می خواهم اينطور نباشم ... می خواهم گاهی چيزهايی را بفهمم ... گاهی چيزهايی بدانم ... گاهی چيزی باشم (!)
می توانم (!!)

gheseeshgh — Mon, 19 Jun 2006 09:16:27 GMT

دیشب توی خواب و بیدار، خواب لبخند تو را دیدم.

لبخند میزدی و من حتی در خواب هم فکر می کردم که چند هزار سال است خنده ات را ندیده ام؟

گفتی یک سبد ستاره آورده ای ...! ولی هرگز ندانستی که چقدر در این شبهای بی نور از ماه ترا نیازم ..! حتی اگر در شبی ... ستاره ای نباشد ...! فرقی نمیکند ... فردا خورشید باز هم طلوع خواهد کرد ... ولی هنگامی که تو در کنارم نباشی ترس بی تو بودن نفسم را بند می آورد.

انگار که با لبی بسته فریاد میزنم ... و تو هرگز ندیدی که چقدر به تو اندیشیده ام ...!

که ترا در خواب و رويا بلکه در بيداری و آشکارا خواهم داشت . که با تو مجال زيستن بسيار است. تا بتو بگويم ! چقدر دوستت ميدارم..

هنگام بهار

gheseeshgh — Fri, 09 Jun 2006 13:46:18 GMT

حس می‌کرد جفتش صدایش را می‌شنود
آواز خواند مدام قناری

دانه‌اش تمام شد
آبش هم
قناری آواز خواند

حس می‌کرد آوازش را می‌شنود جفتش
از این میله به آن میله
آواز خواند قناری

بهار آمد
کفِ قفس افتاد بی‌جان
بال‌هایش تکان می‌خوردند
دلش می‌خواست

آواز بخواند قناری

(..)..نقطه..نقطه..نقطه..نقطه..(..)

gheseeshgh — Tue, 30 May 2006 17:53:18 GMT

باور کن من اصلا به "نقطه" فکر نمی کنم ..
اما اين خطوط که جلوی چشمانم می رقصند و می خوانند : هــــــــــی تو ! ما پر از نقطه ايم ..
آرام اين فکر می خزد در تمام سلول های مغزم که هميشه بايد از نقطه شروع کرد آيا ؟
هميشه از نقطه هاست که شروع می شود ؟ شروع می شوی ؟ شروع می شوم ؟
خوب که نگاه کردم توی نقطه ها يک عالمه خط ديدم .. سوالم را پس بگيرم ؟

gheseeshgh — Tue, 16 May 2006 20:05:48 GMT

مادر بزرگ !
گم کرده ام در هياهوی شهر
آن نظر بند سبز را
که در کودکی بسته بودی به بازوی من
در اولين حمله ناگهانی تاتار عشق
خمره دلم
بر ايوان سنگ و سنگ شکست
دستم به دست دوست ماند
پايم به پای راه رفت
من چشم خورده ام
من تکه تکه از دست رفته ام
در روز روز زندگانيم....
امشب دلم هوايت را كرده مادربزرگ ... هوای همون سادگی كه هميشه تو خونت بود، اصلا جزو ذات خونت بود، جزو ذات، مثل پيچيدگی كه هميشه جزو ذات سيستمهاست ... دلم هوايت را كرده ، نميخواهم فرار كنم از چيزی، فقط يه كم استراحت ميخوام، فقط ميخوام قاطی اون زندگی راحتت بشم، بعدش ميرم ... شبها رختخوابمونو رو زمين پهن ميكنيم، تنگ آب خنك رو بالای سرمون ميذاری و من از پنجرهء بزرگ اتاقت ستاره ها رو نگاه ميكنم و تو قصهء ماه پيشونی رو برام تعريف می كنی، جيرجيركهای حياطت جيرجير كنند و من اينجوری به خواب ميروم ...
دلم صدای قل قل سماورت را ميخواهد ، تا بی هيچ دغدغه ای از خواب بيدارم كند ، تو برام تو اون استكان نلبكيهای خوشگلت چای بريزی و با تو لذيذترين صبحانه ها را بخورم ... عصرها حياطت را آب و جارو كنی، و بنشينی و برايم حرف بزنی، ميخواهم محو صورتت شوم ، لبخند هميشگي ات كه برايم يادآوری كنه هيچ چيز رو سخت نگيرم و چين و چروكهات كه برام يادآوری كنند زمان فقط يكبار ميگذرد و چقدر زود ميگذرد...
مادربزرگم ، ميخواهم از اين حرفها و قصه ها و ادا اطوارها ول بشم ...
خيلی ميخواهمت ...

gheseeshgh — Sun, 30 Apr 2006 20:39:18 GMT

ابرها می بارند . اشكها می ريزند . نهرها می خشكند . حرفها می پوسند .
لاله ها ميرويند . تاكها از تپش باغچه جان می گيرند .
برگ ها می رقصند . سروها از نفس تند نسيم سحری می لرزند .
برگ ها ميريزند . دستها می لغزند . نامها می ميرند . يادها می پوسند .
رنگ ها ميخندند . چشم ها ميگريند . و من اينجا تنها در سكوتی بي رمق
می لرزم ، مي بارم ، می گريم
می لغزم ، می پوسم ، ميميرم و دوباره از نو
می خندم ، می رقصم ، جان می گيرم ...